ICF certified
9001:2008
Bilinçaltı Kodlama Uzmanı
Türkiye'de #1
Randevu almak için tıklayın

ANNE İHANETİ AFFEDİLİR Mİ?

Anne-baba ve çocuklar arasındaki ilişkiler her zaman karmaşıktır. Özellikle büyük şehirlerde veliler çok yoğun çalıştıkları için çocuklarına tabii ki yeterince sevgiyi ve değeri gösteremiyorlar.

Sadece sevgi de değil, tabii ki herkes çocuğunu seviyor, ama minik çocuklar için bu sevgiyi farklı göstermek gerekir: onlarla oyun oynayarak, duyguları paylaşarak, onların sorularına tatmin bir şekilde cevap vererek, vs.

Babalar çok çalışıyor ve eve geldiklerinde ‘yorgunum’ deyip kumandayı alıyorlar ve televizyon karşısına geçiyorlar… Çalışmayan anneler ise gündüz rutin işleri yapıp akşama doğru yorulmuş bir şekilde artık tükeniyorlar ve çocuklara sesini yükseltip onları rahat bırakmalarını söylüyorlar. Ha belki sizde böyle değildir ama çoğu kişi böyle yaşıyor. Kimseyi kesinlikle suçlamak istemiyorum çünkü gerçekten hayat zordur.

Şimdi birkaç sene önce bana randevuya gelen genç ve güzel bir kızın hikayesini paylaşmak istiyorum. Onun çocukluk anılarını ve ağır depresyonunun sebebi…

‘6 yaşımdan beri annemin ve  babamın hep kavga ettiklerini hatırlıyorum, ben ve abim hep odaya çekilip sessizce beklerdik. Annemi çok seviyordum babamdan ise korkuyordum çünkü anneme hep bağırıyordu hatta ara sıra fiziksel güç bile kullanıyordu, tokat atıyordu. 15. doğum günüme bir gün kala annemle oturup doğum günümü nasıl kutlayacağımızı konuşurduk, bu arada maddi sıkıntı çekmiyorduk, babamın özel şirketi vardı her istediğimiz alınıyordu. Ama ben sadece Anne babamın artık sakin olmalarını ve bir aile olmamızı arzu ediyordum.

Gece annem odama geldi beni öptü ve ben mutlu bir şekilde uyudum çünkü yarın için çok güzel planlarım vardı, arkadaşlarımla güzel parti yapacaktık. Annemle her ayrıntıyı konuşmuştuk, her şeyi ayarlamıştık.

Sabah uyandığımda ev çok sessizdi. Anneme seslendim kimse cevap vermedi abim de yoktu, kesin arkadaşlarına gitmiştir diye düşündüm. Sonra annemlerin yatak odasına gittim, oda çok dağınıktı, dolabın kapısı açıktı ve annemin hiçbir eşya yoktu. Ama yine de aklıma bir şey gelmemişti. Aradım kimse cevap vermedi, sonra anneannemi aradım, o İzmir’de yaşıyordu.

Yaşlı anneannem telefonda ağlıyordu ve bana artık ‘sen yalnız kaldın’ diye bir şeyler söylüyordu. Bir an etrafımda her şey siyaha büründü, en kötü şeyi düşündüm ve bağırmaya başladım:

– Anneme bir şey mi oldu?!

– Hayır, –  dedi anneanem, –  bir şey yok, dün annen babanı terketti.

Sonrasını pek hatırlamıyorum, sadece kendime geldiğimde artık saat akşamın dokuzuydu ve abim yanımda oturuyordu. Babamda sinirli bir şekilde annemin arkasından çok kötü kelimeler ediyordu ve çocuklarının yüzünü bir daha göremeyeceğini söylüyordu.

O günden sonra birden büyüdüm bazen düşünüyorum da keşke annem ölseydi, belki bu kadar acı çekmezdim çünkü bana ihanet etti. Bana anlatabilirdi, benim onu ne kadar sevdiğimi biliyordu, ama kaçmayı seçti. Habersiz…

”Annemi hala seviyorum ve babamdan o günden sonra daha da çok nefret ettim, üniversiteyi yakında bitiriyorum ve ondan sonra kesinlikle evi terk edeceğim. Ama içimdeki anne boşluğu hiçbir zaman dolmayacak diye düşünüyorum çünkü onu affedebilir miyim bilmiyorum.”

Acı bir hikaye değil mi? Hatta belki bazılara tanıdık gelmiştir.

Bana geldiğinde birçok şikayeti vardı: fazla kiloları, agresif olması, erkek arkadaşının olmaması, uykusuzluk ve hiç bir şeyden zevk almamasıydı.

Anladığınız gibi çocuklukta geçirmiş yoğun duygusal travma seneler gittikçe şiddetlenmiş ve artık bedene yansımaya başlamış. Kiloları da kesinlikle çok yemenin sonucu değildi çünkü organik ve düzgün bir şekilde besleniyordu.

Sürecimiz başlamıştı, öncelikle Geştalt terapi yöntemleri kullandım: annesiyle konuşmasını sağlamam gerekirdi içindeki sözcükleri dışarıya aktarması için. Sonrasında trans teknikleriyle bedenini rahatlatıp sorunun nerde olduğunu tespit ettik.

Terapimiz üç ay sürdü, çok göz yaşları döküldü, biraz da canı yandı ama sonunda annesini affedebildi ve şimdi de zayıflamış, mutlu bir şekilde hayatına devam ediyor. Bu arada annesi devamlı o günden sonra görüşmeye çalışmış ama kızımız istemedi.

İnanın bende çok ağladım… ama sevinçten.

Яндекс.Метрика